De Croo en Keulen dingen naar hand van Rutten

Hoge score Alexander De Croo zorgt voor onrust in partij

Nu Gwendolyn Rutten is afgevallen, mogen Alexander De Croo en Marino Keulen onderling uitvechten wie Guy Verhofstadt opvolgt als voorzitter van Open VLD. Op het eerste zicht wordt dat een strijd van vernieuwing tegen ervaring, met Rutten als ‘kingmaker’.

Starten op het hoogste ambt, is de wereld op zijn kop

Marino Keulen,

Kandidaat-voorzitter

Open VLD

Keulen was op voorhand de favoriet in deze voorzittersrace, maar niemand ging ervan uit dat hij meteen al een onoverbrugbare kloof zou slaan. Dat is zaterdag ook uitgekomen: slechts 161 stemmen scheiden Keulen van nummer twee, Alexander De Croo. De zoon van ministers van Staat Herman De Croo liet niet na te onderstrepen dat de ‘vernieuwers’ 62 procent hebben gescoord: dat is zijn score opgeteld bij die van Rutten.

Ridders en jonkvrouw

De tactiek van de twee overblijvers is voorlopig identiek: Gwendolyn Rutten opvrijen in de hoop haar kiezers binnen te halen. Volgens Keulen staat hij dichtst bij Rutten: ‘Wij gaan alle twee voor een bredere partij, die meer inhoudt dan onze economische core business.’ Volgens Alexander De Croo is híj de nauwste geestesverwant. ‘Wij willen allebei de partij vernieuwen.’ En zowel Keulen als Rutten belooft plechtig dat Rutten (en de tweede verliezer) straks een prominente plaats in de nouveau VLD krijgt.

In het kamp van Rutten werd met bijtend sarcasme naar de middeleeuwen verwezen: hoe de ridders hoofs naar de gunst van de jonkvrouw hengelden. Maar het is voorlopig verloren moeite: Rutten geeft geen stemadvies. Met haar uitslag heeft ze wel een geweldige troef in handen, en kan ze zich opstellen als kingmaker. Ze heeft daarbij twee mogelijkheden. Ofwel vraagt ze voor zichzelf een plek op de hoogste partij-echelons, ofwel vraagt ze inhoudelijke toegevingen van haar twee tegenkandidaten. Wellicht komt daar vandaag pas duidelijkheid over. Gisteren wilde Rutten vooral haar hoofd leegmaken na de slopende campagneweken.

Wispelturig

Inmiddels is wel duidelijk wie de partijtop verkiest, en dat is zeer zeker niét Alexander De Croo. Zijn bijzondere uitslag - 35,7 procent - zorgt bij de klassieke machthebbers in de partij voor onrust. Dat heeft twee redenen: De Croo zou te wispelturig en onberekenbaar zijn om de partij te leiden, én hij heeft een absoluut gebrek aan ervaring. Dan waren Rutten of Keulen, die veel meer gepokt en gemazeld zijn in de partijwerking, een zekerder kaart. ‘Als De Croo wint dan wint hij. Maar je kunt niet ontkennen dat zoiets een risico inhoudt’, zegt een belangrijke liberaal.

Keulen trok zelf ook gretig die kaart, en was meteen ook scherper dan de voorbije weken: ‘Je mag ambitieus zijn, maar politiek is een stiel. Dat moet je leren. En starten op het hoogste ambt, dat is de wereld op zijn kop. Met Alexander De Croo gaat de partij een onzeker avontuur tegemoet.’ De Croo bleef er stoïcijns bij. Nee, hij heeft niet het gevoel dat het partijestablishment onrustig wordt en zich tegen hem keert. Hij blijft zich presenteren als vernieuwer. Zelfs al wordt daar binnen de partij smalend over gedaan, als ‘zoon van’ en met running mates Van Quickenborne en Ceysens, twee (ex-)ministers. ‘Straks ontkent hij nog dat hij de zoon van zijn vader is’, zeggen sommigen. ‘Misschien’, zegt De Croo, ‘kun je van mij zeggen dat ik een PVV’er ben. Ik sta namelijk voor vrijheid en vooruitgang, en ben gefocust op de hervorming van de arbeidsmarkt. Maar ik ben wel een kind van mijn tijd. Bovendien slaat mijn vernieuwingsboodschap ook op de bedrijfscultuur bij Open VLD, die te lang met te weinig scorende spitsen speelde. De partij is te veel het old boys’ netwerk, en dat moet eruit.’

Bron: het nieuwsblad 7/12/09